Wonderlijke tekens uit de hemel

Met z’n vijven de hort op

 

Voor Kerst gingen we met z’n vijven een weekendje naar Anjum in Fryslân. Uiteraard was de foto van Delano (de vijfde persoon) ook mee in de auto zoals gebruikelijk. Eerst maakten we een shopstop in  Leeuwarden. Midden in het centrum parkeerden we in een parkeergarage, en die bleek helemaal in Delano’s favoriete appeltjesgroene kleur geschilderd. Dat gaf een fijn gevoel. En we stonden geparkeerd tussen auto’s met kentekens met DD en DR erin. Ik had groene glittertjes mee die ik  her en der strooide, zodat Delano ook zijn sporen achterliet. Ook liet ik er een paar liggen in het koffietentje waar we irish coffee dronken, verdekt achter een plant. 

Mooi DD vest
Tegen dit tamelijk in het oog springende vest liepen we aan in een van de eerste winkels die we binnen stapten. Sam’s favo kleur roze met groene DD ‘s hahaha
 

Delano’s aanwezigheid gevoeld

 

De volgende avond begon Sam over DD, dat ze hem zo mist. Toen bleek dat wij allebei Delano’s aanwezigheid gevoeld hadden de nacht ervoor, op hetzelfde moment. Namelijk toen we net naar bed waren gegaan. We vonden het bijzonder, want voelen doe ik niet zo vaak. En dan ook nog tegelijkertijd met Sammie.

PAF!

 

We waren Ticket to Ride aan het spelen en de hele avond stond de TV aan met kerstmuziek via Youtube. Op een gegeven moment waren we lekker gek en, ondanks de pijn van het gemis, tóch melig à la DD aan het meelallen met de Snollebollekes, een van Delano’s favorieten. En toen, midden in ons valse gezang, knipperde de schemerlamp een paar keer aan en uit, en daarna PAF! sprong de TV uit! Niks meer. Zwart beeld! 

Wij nog checken waar de afstandsbediening lag, of er niemand op zat. Maar nee, die lag op de doos van Ticket to Ride. 

Met ons meezingen

Onze liefste zoon/broertje Delano liet ons eventjes weten dat hij met ons mee aan het zingen was (een van zijn favoriete bezigheden) en dat hij bij ons was. Dankjewel DD!

Humor uit de hemel 

 

Delano ik mis je zo heel erg en ik miste je dubbel erg toen ik vanmorgen scrollend door Facebook ineens een compilatie te zien kreeg van de film New Kids Nitro, waarin het woord ‘homo’ niet geschuwd wordt, zullen we maar zeggen. Ik moest heel erg aan ons denken, en dat wij 10 jaar geleden die film keken, en het ook lekker vonden om elkaar homo te noemen (zonder daar iets kwaads mee te bedoelen natuurlijk (de helft van onze neven is homo en onze oude buren en vrienden ook, en wij zijn gek op ze). En ik bedacht me dat dat tegenwoordig eigenlijk niet meer kan. Maar goed Ik zat dus wel te genieten van het videootje en, afwisselend grinnikend en dan weer verdrietig, jou te missen.

Een tikkie ongemakkelijk

 

En nu net ga ik Chira uitlaten, en op de terugweg, uiteraard op de Frieseweg, vlakbij de afslag naar onze straat, komt er een man aangefietst, en hij zegt luid en duidelijk ‘homo’. Vervolgens mompelt hij iets en zegt nog een keer ‘homo’ en daarbij kijkt hij mij aan! Ik voel me een tikkie ongemakkelijk, en sla met versnelde pas onze straat in. Ik bedacht me dat dat tegenwoordig nooit meer gezegd wordt. En toen pas realiseerde ik me dat ik precies diezelfde gedachte vanmorgen ook had (lekker snel van begrip ook) Wtf!

Geen toeval

Dit is geen toeval. Ik weet het. Dankjewel lieveling!

P.S. Je was dus ook bij mij toen ik naar dat filmpje zat te kijken van New Kids Nitro en aan jou en mij dacht! Want anders wist je dit niet!
 
Ik slaap met jouw New Kids knuffel
jouw New Kids knuffel
 
 
P.P.S. ik slaap ook nog es sinds kort met jouw oude New Kids knuffel!