Wie zijn wij?

 

 

                                                                                                   DELANO  !

 

Delano, Samira, Kees en Iris

 

Wij zijn Delano, Samira, Kees en Iris, zoon, dochter, vader en moeder, 3 handen op 1 buik. Onze twee kinderen zijn van het begin af aan voor mij het belangrijkste in mijn leven geweest. En dat is altijd zo gebleven. Ik maakte elke dag lol met ze. En ik kreeg er ook nog eens zoveel pure liefde en gezelligheid voor terug. Onze dochter Samira is de oudste. Vier jaar later werd onze zoon Delano geboren. Mijn allessies. Ik houd meer van hen dan van mezelf. Toch is mijn jongste kind me ontnomen. Vandaag op de kop af  915 onwerkelijke dagen geleden, is mijn leven compleet verwoest.

 

En zo ‘poef’ is hij weg

 

Ik vind het moeilijk om over ‘mijn overleden kind’ te schrijven, omdat ik niet (nee, ‘nog steeds’ niet) kan accepteren dat dit daadwerkelijk gebeurd is. Mijn kind, mijn allerliefste perZoon: Delano, onze D.D. Zo heb je een 1.93 meter lange boom van een gozer en zo ‘poef’ is hij weg. Dat is onmogelijk te bevatten.

Maar ik ga het wel doen. Deze blog schrijven. Over Delano en over het verlies van juíst diegene waar ik zo verschrikkelijk veel van houd. Waardoor het leven onwerkelijk en onwenselijk is geworden. Maar ik moet doorgaan, niet alleen voor D.D. die juist zo bikkelhard gestreden heeft om hier te blijven. Maar ook voor mijn lieve knappe dochter Samira, want zij is ook al haar beste vriend en broer kwijtgeraakt. Maar hóe dan, in deze onbegrijpelijke wereld (en dan zeg ik het nog netjes). Mijn leven ging verder terwijl het bruut gestopt is. En daarmee is mijn onvrijwillige zoektocht naar ‘EN NU?!’ vanzelf begonnen. Met elke dag die er sindsdien verstreken is. 

 

Geluksmomenten 

 

En wat ik voor compleet onmogelijk heb gehouden, gebeurt toch: Af en toe beleef ik heuse geluksmomenten. Dankzij de vele bijzondere tekens die Delano geeft. Niet alleen omdat ze zo overduidelijk aantonen dat Delano dus vaak écht bij ons is, en zich nog steeds lekker overal tegenaan bemoeit. Maar ook omdat ze gewoon nog steeds zijn typische Delano-karakter tonen; zijn humor, zijn creativiteit en zijn liefde. Maar ook zijn intelligentie en doorzettingsvermogen (en dat laatste heeft hij ook wel nodig met zo’n moeder die het toch steeds weer eerst even niet kan geloven). Maar ja ‘rationaliseren’ heb ik Sam en Dé van jongs af aan ingeprent, wanneer ze ergens mee zaten of bang voor waren. En nu heb ik het idee dat DD dat tegen mij roept wanneer ik een teken van hem weer eens wegwuif: “Weet je nog wat je altijd tegen me zei mam ‘rationaliseren’. Denk na met je verstand wat er nu zojuist is gebeurd. Dan weet je dat ik het was”.

Deze blog gaat fungeren als dagboek en als uitlaatklep. En misschien kan mijn relaas herkenning en erkenning, en daarmee steun bieden aan mijn mede-ouders, die hetzelfde afgrijselijkst ondenkbare is overkomen. Maar vooral wil ik ouders aanmoedigen om elke dag alert te zijn op tekens van je kind. En wanneer je een teken ontwaart, deze dan ook als zodanig te accepteren. Dus niet twijfelen. Daardoor is het mogelijk om je kind even heel dichtbij te voelen. En dat gun ik alle ouders wiens gezin zo geruïneerd is. Met heel mijn hart.

 

Puur op wilskracht

 

Op dertienjarige leeftijd werd onze sportieve Delano ineens ziek: leukemie. De minst erge variant. Na een slopende behandeling van drie jaar zou het achter de rug zijn. Na alle ontberingen op fysiek, psychisch en sociaal gebied was hij op zijn zestiende eindelijk klaar. We vierden groot feest. Maar binnen een half jaar kwam de ziekte terug. Om een lang en mensonterend verhaal kort te houden; Delano is nog net achttien jaar geworden. Toen overleed hij aan transplantatieziekte. (afstoting door het lichaam)

Vijf jaar heeft hij gevochten als de sterkste leeuw. De artsen vertelden dat hij het zo lang heeft volgehouden, puur op wilskracht. En hij hield zich altijd groot. Buiten het ziekenhuis wilde hij niet als patiënt gezien worden, dus deed hij altijd alsof er niets aan de hand was. Met als nadeel dat er weinig rekening met hem gehouden werd. Maar zo wilde hij het.

 

Herinneringen

 

Ik heb achttien jaar aan herinneringen. Voornamelijk van samen lachen. Bijna elke avond als D.D. zijn tanden moest poetsen, riep hij me: “Mam, kom es”. “Nee, ik ga slapen.” “Héél even maar.”

En voor ik het wist, gierden we het uit in de badkamer. Om iets wat hij meegemaakt had, of om een Youtube-video’tje. We verzonnen er dan samen allemaal onzinnige dingen bij, waar we de slappe lach van kregen (wat onze slapende huisgenoten over het algemeen iets minder waardeerden).

Ook in het ziekenhuis werd hij geroemd om zijn vrolijkheid en doorzettingsvermogen. In al die jaren heb ik hem niet één keer horen klagen. Wel heeft Delano een keer gevraagd: “Mam, waarom gebeurt dit allemaal?” Mijn hart brak. Ik zei dat hij er uiteindelijk sterker uit zou komen en meer dan wie dan ook zou genieten van het leven. Dat is helaas een grove leugen gebleken.

D.D. schaterlach

 

 

Lachen

 

Tussen de pijn, verdriet en angst door, hebben we toch ook hier samen kunnen lachen. Gewoon, door kleine dingetjes. Voorbeeldje: toen hij veertien was, door alle behandelingen in een rolstoel zat en wij met Kerst in het AMC verbleven, moest ik hem naar een andere afdeling rijden.

Toen we langs een koor liepen, dat amechtig kerstliedjes stond te zingen, ging D.D. wild in zijn rolstoel headbangen. Dit werkte enorm op mijn lachspieren. (Ja, we hadden dezelfde gare humor.) Schrijnend als de situatie eigenlijk was, maakte D.D. het voor mij op deze manier draaglijk.

Of, toen we in het Maxima ziekenhuis verbleven, zei hij: “Mam, kom fietsen op deze driewielertjes.” Dus ik stapte er ook op, wurmde me dubbelgevouwen onder een tunneltje door en toen ik daar uitkwam was ik D.D. kwijt. Ik fietste zoekend rond, me toch wat generend onder de misprijzende blikken van voorbijgangers. Tot het me ineens begon te dagen. Ik beende terug naar D.D.’s kamer. En daar zat hij hoor, me breed toegrijnzend vanuit zijn bed.

 

Delano

 

Delano was enorm empathisch. Als je ergens mee zat, luisterde hij altijd. Hij dacht mee en gaf goede raad. Of, als hij geen zin had, stak hij de draak met je. Zo maakte hij je hoe dan ook aan het lachen.

Ik mis zijn lach

En het gevoel dat hij me gaf

Zijn liefde

Toch heeft Delano me de voorbije twee jaar onweerlegbaar getoond dat zijn liefde er nog steeds is door talrijke ‘onverklaarbare’ tekens te geven. Daar kan ik inmiddels een boek over schrijven. En dat is wat me op de been houdt. De liefde en de humor in zijn tekens.

How I love you ik hou zoveel van jou

 

 

 

Dit laatste stukje had ik voor de rubriek ‘Monumentje’ in  de Linda geschreven en het werd geplaatst. En zo kreeg mijn voornemen om deze blog te maken weer een nieuwe impuls. Dit keer verwezenlijk ik eindelijk mijn wens om over Delano te gaan bloggen.

 

Stomp in mijn gezicht


Steeds wanneer ik ergens de kreet las “Liefde overwint alles” kreeg ik een stomp in mijn gezicht. Letterlijk misselijk werd ik ervan. Want ik voel onvoorwaardelijke allesoverheersende liefde voor DD, en DD houdt ook heel veel van mij, daar ben ik zeker van. Wij moesten altijd lachen samen en hadden echt een bondje samen. En toch heeft die liefde hem en daarmee ons niet kunnen redden. Dus wtf is dit voor klote kreet?! Rot op!

 

‘Liefde overwint alles’

 
Van deze kreet ‘liefde overwint alles’ werd ik nogal misselijk, want als dat zo is, waar is DD dan?!
 

Tot ik het ineens begreep: want zelfs nu nog, na zijn dood, weet DD mij zijn liefde te tonen, voelbaar te maken, zo erg dat het af en toe tastbaar is. Er gebeuren zulke bijzondere en mooie dingen en ook onverklaarbare, en hele grappige, precies zoals DD’s  humor is;  Soms krijg ik een tijdje geen tekens. Als dat te lang duurt word ik bang of DD er nog wel is en dan word ik verdrietig en ga vragen (soms smeken ja ik geef het beschaamd toe) en dan DD geeft Tekens op verzoek, zoals een lantaarnpaal die aan springt en zijn poppetje wat omvalt. Als ik het niet verwacht zeggen wildvreemde voorbijgangers iets tegen me wat alleen maar van Delano afkomstig kan zijn  Zoiets gebeurt alleen in films, toch?   En op andere dagen krijg ik kleine tekentjes Eén lang doorlopend teken, maar DD blíjft me geruststellen, dat mijn liefste grappigste mooiste zoon nog steeds bij ons is. Ook is DD uiteraard graag bij zijn liefste zus DD waakt over Sam en bij zijn vrienden, en geeft hen tekens. En al deze tekens die Delano geeft ga ik op deze blog schrijven. Het zijn er zoveel! Liefde overwint alles, zélfs de dood.

 

Kikarun voor Delano


Eindelijk is er een  Kikarun speciaal voor Delano  georganiseerd bij zijn voetbalclub Kolping Boys

Het was de wens van Delano zodra hij hersteld was van deze afschuwelijke ziekte om iets te kunnen betekenen voor kinderen die hetzelfde meemaken als hij heeft meegemaakt.
Helaas is Delano in de bloei van zijn leven na een lang en zwaar gevecht tegen deze ziekte toch overleden. In zijn naam en ter nagedachtenis aan deze prachtige gozer is er een kikarun voor hem georganiseerd.

Naar aanleiding daarvan zijn er in twee verschillende kranten artikelen over Delano verschenen. 

Ik ben er heel gelukkig mee dat er aan DD gedacht wordt en zijn foto’s te zien zijn en zijn naam genoemd wordt.