Delano zit ons te dollen

DD stuurt een vlinder op ons af

 

vlinder kwam de hele middag om mijn hoofd vliegen
Liefdevolle, krachtige, kleine, grote, grappige tekens, we hebben ze allemaal gehad. Met dank aan de vindingrijkheid en het doorzettingsvermogen van Delano. 

Joyce is de vriendin van Delano, die ook het laatste jaar in het ziekenhuis niet van D.D.’s zijde is geweken. Vorige maand is ze met haar zus Kim verhuisd naar Amsterdam, waar de vroegere werkplaats van hun opa wordt verbouwd naar een appartement voor Joyce. Twee weken geleden gingen Marieke, de moeder van Joyce, en ik er schilderen. Eerst even hoi zeggen tegen Joyce, in Kim’s aangrenzende appartement. Bij binnenkomst zag ik meteen D.D.’s fotootje hangen en voelde me daar gelukkig om. 

Knettermesjokke

vlinder zit ons te dollenZodra we een vrolijk muziekje opgezet hadden, gingen we aan de slag. Ondertussen praatten we over DD. Marieke was in de kamer bezig, en ik begon te schilderen aan de buitenkant van de kamerdeur. Ik was nog niet begonnen of er kwam een zwart beestje om mijn hoofd fladderen. Ik riep naar Marieke: er vliegt hier een mot! Het beestje bleef maar om mijn hoofd fladderen en toen zag ik dat het geen mot maar een vlinder was. Het is hartje winter. Ik zei tegen Marieke, hoe kan dat nou? Marieke keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan en zei wat denk je zelf? Ik moest grinniken, want ik dacht natuurlijk zelf ook aan Delano, maar was even voorzichtig omdat de meeste mensen je toch al gauw voor ‘fantasierijk’ (knettermesjokke) verklaren. Gelukkig hoef ik daar bij Marieke Joyce en Kim nooit bang voor te zijn. Ook hebben zij zelf al veel tekens gekregen van Delano. 

DD zit ons te dollen

Marieke vertelde dat ze nog nooit een vlinder had gezien in de werkplaats. We wilden de vlinder op camera vastleggen en een videootje maken van het wilde gefladder. Maar steeds als we aan kwamen zetten met ons mobiel, vloog de vlinder snel achter een buis of tussen een stellage. Zodra we ons mobiel hadden weggelegd kwam hij weer om mijn hoofd fladderen. We moesten lachen, nu wisten we zeker dat DD ons zat te dollen (zo typisch DD). Maar, uiteindelijk was het toch gelukt.

Marieke voelt zich genegeerd

We gingen weer gestaag aan de slag, en het vlindertje bleef maar rond mijn hoofd fladderen. Toen we klaar waren wisselden we van ruimte en mijn vriend vloog tegelijk met mij naar binnen. Ook daar bleef hij hardnekkig om me heen fladderen tot we gingen lunchen bij Joyce in het andere appartement. Marieke zei  quasi beledigd: ik krijg ook wel eens een teken van DD maar nu word ik volledig genegeerd. 

vlinder blijft bij me

Toen we weer terugkwamen ging ik een tweede laag op de buitenkant verven en kwam de vlinder me direct weer gezelschap houden. Vervolgens ging ik de muur binnen schilderen en toen kwam mijn vriend gezellig bij me op de (te schilderen) muur zitten. Ik was het geneigd, maar kon er natuurlijk niet omheen verven, dus we moesten het beestje verplaatsen. Het eerst zo wilde vlindertje was ineens tam, zodat we het op konden pakken en in de aangrenzende slaapkamer op het bed neerzetten. Daarna ging ik weer verder schilderen aan de muur. In een mum van tijd vóelde ik heel duidelijk iets achter me. Ik keek om en zag de vlinder op mijn (D.D.’s) t-shirt van mijn rug naar mijn schouder wandelen. Marieke die aan het telefoneren was, hing gauw op en nam fotootjes. Ik voelde me blij, gelukkig en dankbaar.

’s Avonds kreeg ik dit whatsappje van Marieke wat nog eens benadrukt hoe bijzonder het was.

 

Nog meer tekens: Dit gebeurt alleen in films, toch?

Zoiets komt toch alleen in films voor? Maar mijn dochter en ik hebben het écht meegemaakt tijdens onze 2 daagjes weg samen


Lees ook: Eerste keer weer Sinterklaas vieren

Twee jaar hebben we het overgeslagen. Maar dit jaar hebben we voor het eerst weer Sinterklaas gevierd. Met cadeaus, gedicht en een biertje voor Delano

Wie zijn wij:

Stukje over ons in de Linda

0
Zou graag je gedachten willen weten, s.v.p. laat een reactie achter.x