Twee en een half jaar later

Ik verlies Delano elke dag opnieuw 

Inmiddels is het al twee en een half jaar later en ik verlies Delano elke dag opnieuw. Soms vergeet ik het even, totdat de realiteit inslaat als een donderslag. En ik verlies mijn zoon opnieuw.

De dagen dat ik gehuild heb in mijn hele leven tót 4 juli 2019 zijn op 2 handen te tellen. Zo ook de dagen na dat ik niet gehuild heb ná 4 juli 2019.

Het is al twee en een half jaar later, en nog steeds weet ik niet hoe ik ermee om moet gaan. Het ene moment voel ik me in- en inverdrietig, het andere moment voel ik niets. Dat laatste valt onder de noemer ‘het gaat best goed’. De tekens die Delano mij geeft stellen me in staat om redelijk te leven en niet 24/7 de misselijkheid en de pijn van het gemis te voelen. Waarom: omdat DD tegen mij praat door lieve en grappige dingen te laten gebeuren. Het is niet zo definitief als iedereen denkt. Misschien wel wanneer het om volwassenen gaat die al een heel leven achter de rug hebben, maar dit is duidelijk niet het geval bij kinderen. Dat hoor ik ook van andere ouders.

Somss als ik me wel oké voel, omdat Delano een lijntje met me heeft, dan zegt iemand onbedoeld iets pijnlijks. Of dan zie ik iets op TV wat me een fikse trap in mijn maag geeft, zoals beelden die mij doen denken aan de vreselijke horror in het ziekenhuis. En dan ben ik weer terug bij af; gevangen in wanhoop. 

Van de week bijvoorbeeld sprak ik een vriendin en ik zei: “Het is nu twee en een half jaar geleden, maar zo voelt het niet, ik kan het me ook nog steeds niet voorstellen”. Ze antwoordde: “maar het is wel zo.” Ik kreeg een klap in mijn gezicht. Het kwam hard aan. Daardoor realiseer ik me dat het voor mij niet zo is, gevoelsmatig. Diep van binnen weet ik dat Delano bij ons is. Dankzij zijn geruststellende tekens.

Fel licht in mijn gezicht  

Gisteren 22 januari, voelde ik me de hele dag beroerd, als in leeg en verdrietig. Op sommige momenten bewust en tijdens het werk onderdrukt, maar het gemis was sluimerend aanwezig. Ook maalden er nare dingen door mijn hoofd. Ik snakte naar een teken van Delano. Vroeg aan mijn dochter of zij de laatste dagen nog een teken had gekregen. Dat was niet zo. Ik wilde eigenlijk graag wandelen want tijdens mijn wandelingen, en dan met name op de Frieseweg, krijg ik bijna altijd wel een teken van Delano, al is het maar een voorbijrijdende auto met DR in het kenteken of zijn geboortedatum er in. Maar ik was zo moe dus besloot beter maar naar bed te gaan. Ik zei nog wel: “Delano ik heb zo hard een teken van je nodig, maar ik moet gaan slapen.” Ik lag in Delano’s bed, zette de wifi van mijn mobiel uit en een luisterboek aan, en sloot mijn ogen. Stil lag ik op mijn zij te luisteren. Ineens scheen er een fel licht in mijn gezicht. Mijn mobiel was aangesprongen!! Wat helemaal niet kan als de wifi uitgeschakeld staat!!!! 

D.D. antwoordt

Ik vind het nog steeds zo bijzonder en een bijna ongelooflijk idee dat DD ECHT EN ZO DICHTBIJ ons is!! En nog specialer: dat DD ons antwoordt!!

Het besef dat op dat moment mijn liefste zoon bij me is!! Dat is bijna niet te vatten en dat maakt me zo gelukkig! Hieruit kan ik alleen maar concluderen dat onze liefde nog steeds leeft!!

Vandaag 23 januari: ik lag net te laptoppen in DD’s bed en Chira lag te chillen bij mijn voeten. Ineens piepte ze, sprong geschrokken op, rende naar me toe en ging tegen me aan zitten. Ik zei “dat is Delano, je bent toch niet bang voor jouw baasje”. Maar verder deed ik eigenlijk niet zo veel, ging verder met laptoppen. Ik zag ook niks.

Staren, kwispelen en trillen 

Vandaag op 25 januari 2022 om 22.00 uur lag ik op Delano’s bed nog even te klooien op mijn mobiel. Chira lag weer aan het voeteneind. Uit het niets sprong ze op en rende naar me toe en ging dicht tegen me aan zitten staren naar de muur tegenover DD’s bed. Ze was duidelijk wat bang want ze trilde een beetje, maar kwispelde tegelijkertijd. En ze bleef maar staren. Ik ging het op een gegeven moment filmen met mijn mobiel. Niet heel behendig, want Chira lag zowat op mijn gezicht, maar zie hier de ‘sfeerimpressie’:

kijk maarChira kwispelt én is bang

Een van de filmpjes stuurde ik naar Sam en normaal gesproken reageert Sam gewoon wanneer t haar uitkomt, nu reageerde ze meteen en ze is ook zo blij dat DD hier ‘gewoon rondliep’ in zijn eigen slaapkamer en Chira zat te plagen, precies zoals hij altijd deed.

Ik ben er wel achter gekomen dat ik niet zo snel van begrip/geloof ben (arme lieve DD), want toen ik ging analyseren wat er nou precies gebeurt steeds, en waarom DD dan nu, 2 avonden vlak achter elkaar Chira komt plagen, kom ik tot de conclusie dat er maar 2 componenten zijn die beide keren aanwezig waren:

  1. Chira moet aanwezig zijn, want zij merkt DD op
  2. Muziek en TV moeten uit staan 

Zodra ik wakker word zet ik altijd meteen muziek of TV aan, voor wat gezelligheid op de achtergrond. Op 23 en 25 januari stond er geen tv of muziek aan, en lag Chira bij me. Op 22, 24 en 26 januari lag Chira niet bij me.

Volgende keer leg ik m’n spullen weg en ga ik me concentreren, kijken of ik iets voel. Ik heb tenslotte niet voor niets  de opleiding Mediumschap gevolgd. Drie keer raden wat ik vanavond ga doen.

Update: Vanavond zat ik zonder TV en muziek in DD’s kamer, Chira erbij, maar er gebeurde niets. Zo jammer weer. Nu ben ik wel een beetje bang dat DD denkt nouja mama weet dat ik er ben maar probeert me niet te contacten, ik kom voorlopig niet meer

Conclusie: Delano is er ‘gewoon’ nog!

Delano praat tegen mij door lieve en grappige dingen te laten gebeuren. Delano is overgegaan, maar zeker niet weg. Al had ik het liever op de normale manier gehad. Maar het is voor mij niet over en uit. Het is niet afgelopen. Delano is er ‘gewoon’ nog.  

En het is logisch dat kennissen dit niet bevatten omdat DD niet bij hen komt, dus het is voor hullie anders.

Ik heb Schilderijen gemaakt tijdens het gevecht van mijn liefste Delano

Lees ook: Wonderlijke tekens en humor uit de hemel

Hart bij DD

Ongewenste inspirerende quotes

Het is niet normaal om je kind kwijt te raken, en al helemaal niet op zo’n wrede manier. En het lezen van ongewenste inspirerende quotes maakt het nóg moeilijker, omdat geen van allen betrekking hebben op dit onmogelijke verlies. 

Nee je moet niet in het verleden blijven hangen, je moet leven in het nu. Wat je in het verleden is overkomen is nu niet meer aan de hand, dus dat kan ik toepassen op de gruwelijkheden die zijn gebeurd. MAAR, in het nu is mijn kind mijn allerliefste Delano er niet. 

Om te genieten in het ‘nu’ zou ik moeten ontkennen / vergeten / negeren / ontkennen dat ik een allerliefste zoon heb gehad. Delano, waar ik zo mee heb gelachen en zo’n sterke band mee heb. Dat is  onmogelijk en onwenselijk voor mij.

Hoe hard ik het ook probeer, elke dag opnieuw, twee en een half jaar later moet ik concluderen dat tegen dit verlies is niets opgewassen, ook geen inspirerende quotes die overal te pas en te onpas opduiken, vooral op social media.