Waarom is mijn kind overleden

Het is ondenkbaar

Ik wil dit niet

Het doet zo’n pijn

Dit brandende verdriet

Ontheemd en onthecht

Deze wereld is niet echt

 

Hoe lang kan ik mezelf nog voor de gek houden?

Ik ben bang voor de waarheid

 

Ik ben op 4 juli gestorven

Alles wat daarna komt is extra

 

Als een mantra galmt deze oorverdovende vraag door mijn hoofd: WAAROM?! Alsof de boxen gesprongen zijn en ik door de herrie in mijn hoofd niet meer helder kan nadenken.

Ik voel aanhoudende paniek. Het ergste wat maar kon gebeuren is gebeurd. Het voelt alsof ik val, in een kloof zonder bodem. Ik blijf naar beneden razen. De grond is letterlijk onder mijn voeten weggeslagen. Onophoudelijke angst dat dit echt waar is. Het kan niet waar zijn. Ik weet dat het echt gebeurd is, maar mijn brein kan het niet bevatten. De omvang van het gebeurde. De consequentie. Het bestáát niet. En mijn hart ontkent het gewoon. Die zegt dat het niet waar is. Ik luister naar mijn hart. En blijf in de ontkenning.


In mijn hoofd schreeuw ik het uit

Maar hier in huis klinkt geen geluid

Oorverdovende stilte sinds jij verdween

Grenzeloze leegte om mij heen

 

Het leven gaat door waar het stopte
Het leven gaat door waar het stopte