Overweldigend verdriet

En dat dekt de lading niet
Ik kan nooit meer mij zijn want jij kan nooit meer jij zijn
Ik kan nooit meer mij zijn want jij kan nooit meer jij zijn

De begrafenis van mijn kind is achter de rug

Alleen al deze zin is compleet gestoord, twisted, niemand zou die zin moeten hoeven uitspreken, ooit, ongeacht wat een klootzak je ook bent. 

Mijn kind is van me afgepakt. Me ontnomen. Hoe ik ook gebeden heb tot God, Jezus, het Universum en ook Allah. Gesméékt op mijn blote knieën. Neem mij. Neem een moordenaar of verkrachter, neem iemand die al een heel leven achter de rug heeft, maar niet Delano. Alstublieeft! Zo’n sociaal lief grappig kind, die al zoveel jaar geleden heeft. Het zou toch goedkomen! Zo was ons in het ziekenhuis beloofd. De kans dat het fout zou gaan was nog geen 5%.

Ik wil maar één ding, en dat is bij hem zijn. Ik wil bij mijn liefste D.D. zijn.

De begrafenis van mijn kind is achter de rug.  We hebben alles op de automatische piloot geregeld. Ik voel me hersendood, maar twee woorden blijven door mijn hoofd razen, als in een soort continue paniekaanval: 

En nu?!

En nu?! En nu?! En nu?! En nu?! En nu?! En nu?! En nu?! En nu?! En nu?!

Als er bezoek komt stel ik de vraag hardop, aan de huisarts die één hele keer is langsgekomen, aan familie, aan vrienden, aan ziekenhuispersoneel wat lief helemaal uit Utrecht langskomt. Maar niemand geeft me antwoord. Ik sta machteloos, radeloos, alles is onwezenlijk. Ik voel me ontheemd. De bodem is zo PATS! compleet onder mijn voeten weggeslagen. Mijn kind! Mijn allerliefste zoon, Delano, mijn DD, mijn allessie, mijn Kintakunta mijn Pluizebol mijn Etje. Wat moet ik nu?! Deze hele wereld voelt onrealistisch, is niet meer míjn wereld. Een wereld waarin ik niet wil zijn. Ik? Wie ben ik eigenlijk? De moeder van Delano. De moeder van Delano is met Delano gestorven.

Zodra ik wakker word begint de nachtmerrie

Te veel Disney

Het tweede wat ik deed, de eerste weken nadat ik afscheid had moeten nemen van mijn liefste zoon, was heel internet uitspitten naar de beste manier om zelfmoord te plegen. Mijn DD had zo hard gevochten en zoveel pijn geleden. Niet alleen op lichamelijk, maar ook op geestelijk en op sociaal gebied, en tóch is hij alsnog van deze wereld afgerukt. Ik kan het niet begrijpen. Ik heb waarschijnlijk teveel Disney films gekeken want ik wist zeker dat het uiteindelijk goed zou komen en dat zei ik ook altijd tegen DD. En ik ben zijn moeder. Ik wil voor hem zorgen en hem beschermen zoals elke moeder dat wil. DD mag nu niet alleen zijn. Ik moet bij hem zijn. Ik wil hem niet in de steek laten hij is mijn kind, mijn liefste zoon. In deze onrealistische wereld kon ik hem niet beschermen, maar als ik nu bij hem kom, kunnen we samen ondergaan wat hij nu alleen moet ondergaan. Bovendien, wat ben ik zonder mijn kind. Hij hoort zo verschrikkelijk bij mij, en ik bij hem. We hebben zo’n heerlijke band, zo veel liefde! En zo veel lol. Ik hou zo belachelijk veel van hem. Wat moet ik hier nog? Het is absurd afgrijselijk. Ik wil hier niet zijn. Waarom ik wel en mijn kind niet?! Dit hoort niet

Trying to protect my sanity

De vraag is alleen: kom ik ook daadwerkelijk bij Delano als ik dat zou doen? Plus zou DD er blij mee zijn? Wel om bij elkaar te zijn, maar niet dat ik zijn zus in de steek laat. Hij heeft juist zo bovenmenselijk gestreden om bij ons te blijven. DD kennende wil hij dat Samira haar moeder nog even hier houdt. Hij vindt anderen altijd belangrijker dan zichzelf en hij houdt zoveel van zijn zus, dat hij niet zou willen dat ze nog meer verdriet te verstouwen krijgt

lees ook: Brief van mijn dochter

Soms merk ik het, omdat mijn hals nat is

Wreed weggegriste liefde vloeit ongemerkt over mijn wang

Mijn tranen waarschuwen dat ik jou zo vreselijk mis

Mijn hart schreeuwt dat ik naar jou verlang


INMIDDELS 3 JAAR LATER


De wereld staat al 3 jaar stil. Sommige mensen zeggen “kijk hoe sterk je bent, dit heb je overwonnen.” Maar dat is niet zo, want ik ben iedere dag opnieuw, opnieuw zonder DD. Iedere dag opnieuw moet ik dat afgrijselijke gegeven overwinnen. Tot ik een keer breek. Zo voelt het. Hoe lang kan ik nog elke dag opnieuw opstaan zonder DD? Dit is niet iets wat achter de rug is. Ik heb Delano nog steeds niet. En dit duurt al 3 jaar lang. Ik kan het niet geloven.









Wie zijn wij: 

Stukje over ons in de Linda

Delano geeft tekens


Direct na zijn overlijden begon Delano al met tekens geven. Zie Het eerste teken van D.D.


Ook tijdens de eerste Kerst gaf Delano een duidelijk teken aan ons en zijn beste vrienden die bij ons waren. We kregen Een kerstkaart uit de Hemel


 

Delano,

“Jij bent uit mijn buik geboren”

Hoe vaak heb je die kreet wel moeten aanhoren

Als ik trots op je was, of blij

Ofwel er ging bijna geen dag voorbij
Want ik had geen reden om niet blij met je te zijn
Misschien doet het daarom nu extra, zo gruwelijk veel pijn

 

 


Deze maand hebben we, na twee jaar te hebben overgeslagen, weer voor het eerst Sinterklaas gevierd, met  cadeaus en een gedicht voor Delano. Lees het hier Sinterklaas vieren 

 

In Shellshock

Ik ben nog steeds in shellshock. Alleen waren het geen kameraden van me die ik zag lijden in oorlog, maar het was mijn eigen lieve kind. En het lijden was gruwelijk en duurde maandenlang gewoon thuis en in het ziekenhuis.

 

“De wonderen zijn de wereld nog niet uit” zegt men

Maar mijn wonder is de wereld uit

 

Niet normaal

Het is gewoon niet normaal om je kind kwijt te raken, en al helemaal niet op zo’n wrede manier. En het maakt niet uit hoeveel opbeurende quotes en spreuken ik lees, geen van allen hebben betrekking op dit onmogelijke verlies. 

Nee, ik weet het, je moet niet in het verleden blijven hangen, je moet leven in ‘het nu’. Wat je in het verleden is overkomen, is nu niet meer aan de gang, dus dat kan ik toepassen op de gruwelijkheden die zijn gebeurd. MAAR, in ‘het nu’ is mijn kind mijn allerliefste Delano er niet. 

Leven in ‘het nu’

Om met een positieve mindful attitude te leven in ‘het nu’ , zou ik de huidige situatie moeten kunnen accepteren en ontkennen / vergeten / negeren dat ik een soulmate heb gehad in de vorm van mijn kind waar ik zo mee heb gelachen en zo’n sterke band nog steeds mee heb. Dat is  onmogelijk en onmenselijk en onwenselijk voor mij.

En ja  ik weet dat Delano wil dat ik geniet en gelukkig ben, en daar doe ik ook mijn best voor. Ik geniet ook wel af en toe, maar nooit meer volledig, zonder een steek van gemis te voelen en sluimerende misselijkheid. 

En ja,  ik weet dat ik Delano weer ga zien uiteindelijk, maar nú zijn er zoveel momenten van keeldichtknijpende pijn, onmacht en fysieke gemis.

Sommige mensen stellen het zo makkelijk voor. Je mag ook niet blijven praten over je kind met zoveel liefde en met geloof dat hij nog steeds bij me is (vast niet 24/7 maar wel met regelmaat). Want hij moet over, naar het licht. zijn eigen ding doen? Ik heb dit soort teksten al vele malen gehoord en gelezen. En het deed me behoorlijk pijn omdat het me toch weer deed wankelen. Opnieuw moest ik afscheid nemen van mijn kind die mij zulke duidelijke aanwijzingen gaf dat hij nog steeds bij me wilde zijn. 

Dus al die verlichte mensen die zo positief in het leven staan en zich stiekem toch wat verheven voelen boven degenen die verdriet en pijn blijven voelen, in het nu, zijn waarschijnlijk niet hun 18-jarige kind kwijt geraakt waar ze zo’n heerlijke band mee hebben opgebouwd. Als dat wel het geval is zou ik heel graag willen weten: hoe dan?

Na 2 jaar en 9 maanden van gepieker, inwendige strijd met mijn gevoelens, en dagelijks tranen op mijn wangen voelen,  ben ik tot 2 rustgevende conclusies gekomen:

Allereerst heb ik uit mindful oogpunt een soort mantra-achtige conclusie voor mezelf getrokken: 

Ik heb me erbij neergelegd,

dat ik me er niet bij neer kan leggen

En mijn tweede conclusie, na alle gebeurtenissen van de afgelopen ruim 2,5 jaar is dat DD júist graag bij me komt en het leuk vindt om me te dollen, net zoals hij altijd deed, en om Chira te laten schrikken en om liefde te laten voelen, ook aan zijn zus, zijn vader en zijn vrienden. 

Dit doet Delano omdat en wanneer hij dat zelf wil. (Oké, en soms ook op verzoek.)


DD geeft ook tekens aan zijn vrienden: DD reist mee met Joyce 

 

0
Zou graag je gedachten willen weten, s.v.p. laat een reactie achter.x