Lariekoek

Waar is hij nu?

Zodra DD van ons was weggenomen, ben ik begonnen met heel internet uitspitten. Ik wilde weten waar onze lieve zoon nu was, of hij er nog was, zo ja wat hij aan het doen is, kortom hoe het met hem gaat. Ook ben ik naar mediums gegaan, maar daarover later meer. In het begin ben je zó wanhopig en een leek op dit gebied, dus ik zoog alle gevonden informatie in me op. Sommige dingen waren geruststellend. Bijvoorbeeld dat iedereen het er wel over eens is dat de ziel/geest voort blijft bestaan. Sommige dingen waren dat niet. En door de situatie komt alles wat ik hoor of lees veel harder binnen dan normaal. Met pijn in het hart slikte ik alles voor zoete koek. Ook de lariekoek. 

Twijfel

Steeds wanneer DD een teken gaf voelde ik me even blij en soms zelfs eventjes gelukkig! De wetenschap dat  mijn zoon bij me is op zo’n moment. Niets kan me blijer maken. Ook de tekens die Samira, Kees en de vrienden van DD kregen maakten me heel blij. Maar ik twijfelde heel erg of het wel tekens van Delano waren. Niet alleen omdat ik opgevoed ben met het idee dat eenmaal weg ook echt weg is. Dat er dan niets meer is. Maar ook omdat ik op meerdere sites las dat een overleden persoon “door moet” om aan zijn eigen proces  te beginnen. En wanneer ik blij vertelde aan sommige goedbedoelende vriendinnen dat ik een teken van Delano had gekregen werd er bedenkelijk naar me gekeken en gezegd dat ik Delano nu toch moest laten gaan (alweer). Maar natuurlijk wil ik het beste voor Delano. Dus van het begin af aan heb ik tegen Delano gezegd: “liefie als je moet gaan, ga dan. Doe alsjeblieft wat je moet doen, want ik wil dat je gelukkig bent.” Keer op keer. Maar Delano bleef. 

Klem tussen twee werelden

Ook zijn er zelfbenoemde spirituele coaches die teveel tv-series (ghost whisperer) hebben gekeken en durven te beweren dat wanneer je veel tekens van je geliefde persoon krijgt, deze ‘over’ geholpen moet worden, naar het licht of naar een andere wereld. Dat maakte mij bang. Ik wilde niet dan mijn kind ongelukkig was en ergens tussen 2 werelden klem zat. Maar zijn tekens waren en bleven sterk en grappig ook, precies zoals DD altijd geweest was. Daarvan kreeg ik echt niet de indruk dat hij ongelukkig was. Alleen maar liefde voelden wij. En nog steeds!

Wat denk je zelf?

Pas 2 jaar later las ik een artikeltje van een medium die tegen een verdrietige echtgenote die met hetzelfde vraagstuk zat, zei: “Waar denk je nou zelf dat je man wíl zijn? Waar zou hij heen moeten gaan dan? Hij is waar hij wil zijn.” En die conclusie had ik inmiddels zelf ook getrokken. Maar was ik blij met deze bevestiging.

Persoonlijkheidloos onderdeeltje

Een ander een broodje aap verhaal wat ik meerdere malen gehoord heb is dat wanneer je overlijdt, je ziel één wordt met het hele universum. Onderdeeltje van het grote geheel. En dat je daarmee je eigen persoonlijkheid verliest. Nou, duidelijk is ons gebleken dat dat niet het geval is. Omdat DD nog steeds de draak met ons steekt en ons aan het lachen maakt, zoals hij dat altijd gedaan heeft. Maar ook zijn liefde voor ons blijkt nog steeds uit alles. En ik ben nu alleen nog maar dankbaar dat hij bij ons wil zijn, nog steeds, na 2,5 jaar. En ons niet vergeet.

Conclusie: laat je niet gek maken, en hou vast aan je eigen geloof als je dat verlichting geeft en doe de dingen op de manier die voor jou goed voelen, vanuit een goed hart, precies zoals dat voor alles geldt