Mijn zoektocht naar 'EN NU'?!

Tatoeage van mijn kind
In mijn hart draag ik je met me mee, Nu ook vereeuwigd op mijn arm lieve DD

En Nu?!

Om naar antwoorden te zoeken op de constant in mijn hoofd echoënde vraag En nu?! heb ik veel verschillende dingen uitgeprobeerd.

  1. Een stille tocht voor DD
  2. Een tatoeage laten zetten
  3. Mezelf verdoven middels alcohol, sigaretten en jointjes
  4. Naar een rouwtherapeut/psycholoog/praktijkondersteuner
  5. Mediteren
  6. Zelf een gedenkteken voor Delano ontwerpen
  7. Proberen uit lichaam te treden
  8. Lucide dromen (uit)proberen
  9. Een medium bezoeken
  10. Zelf het mediumschap leren
  11. Schilderijen maken van mijn liefste DD 
  12. Gedichten over (het gemis van) Delano schrijven
  13. Een beeld van mijn mooie zoon maken
  14. Delano’s haartjes in een ring laten verwerken
  15. Een kettinghangertje laten maken van DD’s vingerafdruk
  16. Delano’s kleding dragen
  17. Verdriet op de straat graffittiën
  18. Schoudertas laten maken van DD’s spijkerbroeken
  19. In DD’s bed slapen onder zijn New York dekbed
  20. Nog steeds WhatsApp berichtjes naar Delano sturen
  21. Met DD blijven praten
  22. Over DD blijven praten
  23. Van DDs foto’s whatsapp-stickers maken en gebruiken
  24. Eíeindelijk een blog beginnen over DD
  25. De tekens van Delano geloven
  26. en meer

1. Stille tocht voor DD

Stille tocht voor Delano Rotteveel
Stille tocht voor DD

 

Het regende heel toepasselijk de hele route van ons huis naar het PCC, waar honderden vrienden en bekenden op Delano wachtten. Werkelijk precies op het moment dat ik het portier van de rouwauto opende, brak de zon door de wolken en stopte het accuut met regenen. Wij begonnen de tocht naar St Barbara.

Van een ‘stille’ tocht was geen sprake. DD’s favoriete afspeellijst weerklonk luid uit de speaker van Tim en wij zongen hard mee met Delano’s vrolijke muziek. zie video Luide stille tocht voor DD 

2. Een tatoeage laten zetten

Eerst heb ik me verdiept in welke tattoo-artist goed is in realistische tatoeages. (Ik wilde liever niet de tattoo-shop verlaten met de ogen van Arnold Schwarzenegger op mijn arm.) Ik had nog een ‘leeg canvas’, nog nooit eerder de behoefte gevoeld om een tattoo te laten zetten. Nu wel. Ik smachtte er zelfs naar. Gevoelsmatig wilde ik mijn hele huid wel laten bedekken met een tattoo van Delano’s volledige lichaam. Dat klinkt natuurlijk idioot voor mensen die dit overweldigende verdriet niet kennen. En dat snap ik. En dat geeft niet. Uiteindelijk ben ik bij een hele goede artiest Igor terecht gekomen. Het resultaat is schitterend, Delano’s ogen lijken sprekend; Net of DD me aankijkt en de hele dag bij me is.
Ik heb ook geen seconde pijn gevoeld. Op het moment dat de naald in mijn arm werd gestoken kon ik alleen maar denken aan de vreselijke onmenselijke pijnen die mijn liefste zoon allemaal moest doorstaan. Daarmee vergeleken stelt dit absoluut niets voor.

Conclusie: Een tatoeage nemen kan zeker helpen. Ik heb het na precies 2 maanden gedaan en ben er nog steeds heel erg blij mee. Behalve het feit dat niemand het ziet omdat het op de binnenkant van mijn onderarm staat. Ik wilde het op de buitenkant maar dat werd me van alle kanten afgeraden, dus uiteindelijk gaf ik maar toe. Daar heb ik echt spijt van. Ik moet mijn arm in een compleet onnatuurlijke houding draaien willen mensen de mooie lieve ogen van Delano kunnen zien. Tip van de dag: Laat je dus nooit ompraten wanneer je een vastomlijnd idee in je hoofd hebt.
Gelukkig heb ik samen met Sam, mijn dochter, nog een tatoeage genomen op mijn bovenarm, en die ziet iedereen wel.
Tatoeage voor mijn overleden kind
Tatoeage voor mijn overleden kind Delano
Het geeft mij een goed gevoel als mensen mijn tatoeage zien en helemaal wanneer mensen ernaar vragen. Niet dat ik altijd uitgebreid antwoord geef, maar het is een opening en ik kan reageren afhankelijk van de situatie op dat moment, en boos zeggen ja dat is mijn zoon of vol liefde vertellen Ja dat is mijn zoon, hij is altijd bij me
 

 3. Mezelf verdoven middels alcohol, sigaretten en jointjes

Alcohol was nooit zo mijn ding (ik ben meer een chocolade-freak), Ik dronk en rookte sporadisch wel eens wat voor de gezelligheid. Daar ben ik meteen, nog tijdens de condoleance mee begonnen. Drinken, roken en ook af en toe blowen. Ik verlangde zo naar vergetelheid.

 Wat ik kreeg was verergering van de toch al continue aanwezige misselijkheid, en hoofdpijn. Na een maand of 2 had ik op een gegeven avond aardig wat gedronken en daarna geblowd en vervolgens de halve nacht overgegeven. Toen hield ik het maar voor gezien. Het stoppen ging net zo makkelijk als ik ermee begonnen was. Het hielp toch ook niet tegen de vreselijke pijn en het onmogelijke gemis. Het bood me geen verlichting. Misschien maar goed ook.

Conclusie: slecht idee. Ook omdat je wilt dat je kind trots op je is, en dat wordt hij/zij niet op deze manier

4. Naar een rouwtherapeut, spiritueel coach en praktijkondersteuner

Ik had hulp nodig. Waar kon ik dat vinden? Daar is vast wel een praatgroep met andere ouders voor dacht ik. Waar je elke week heen kan gaan en vertellen hoe je de afgelopen week bent doorgekomen, elkaar kunt steunen, en vragen hoe anderen het doen. En misschien ook met een buddy. En ook het idee krijgen dat ik niet de enige ben. Dit is het ergste wat er op de wereld bestaat dus hier zal toch zeker wel een praatgroep voor zijn. Toch? Maar hoe ik ook zocht, er was in heel Noord-Holland geen praatgroep voor ouders van overleden kinderen te vinden. Er was wel af en toe een bijeenkomst in Utrecht maar ik wil nooit meer naar Utrecht toe en al helemaal nooit meer naar het Maxima Ziekenhuis waar de gruwelijkste dingen zijn gebeurd. Toen ik een medewerkster van het Praethuys aan de lijn had zei ze weinig invoelend “dat komt nou eenmaal nauwelijks voor. 80% komt hier vanwege het overlijden van hun partner en 20% vanwege het overlijden van hun ouders.” Ben ik dan helemaal alleen hier in deze stad?

Eigen referentiekader

Daarom besloot ik wat professionelere hulp te zoeken en naar een rouwtherapeut te gaan. Deze vrouw was heel aardig, maar, zoals ik ook bij andere therapeuten merkte waar ik later nog een poging gewaagd heb: ze denken vanuit hun nuchtere theorie en eigen referentiekader. En ja, elk verlies van een geliefde is loodzwaar, maar nee, het overlijden van je ouder of partner die al een leven achter de rug heeft, is niet hetzelfde als het verliezen van je 18-jarige kind. Je zoon die 9 maanden in je buik getrappeld heeft, wiens leven nog maar net is begonnen, waar je 18 jaar zó nauw mee verbonden bent geweest, veel geknuffeld en enorm mee gelachen hebt, maar die ook 5 jaar als de sterkste leeuw gevochten heeft tegen leukemie en uiteindelijk tegen de allesvernietigende transplantatieziekte.. Bovendien is het tegennatuurlijk, geen enkele ouder zou zijn kind moeten begraven.

“Dood hoort bij het leven”

Ik had nog steeds hulp nodig, en besloot een spiritueel coach in Alkmaar te raadplegen. Nadat ze had gevraagd waar ik ook alweer voor kwam (ik had haar tevoren op verzoek een A4-tje vol gestuurd), wist ze zonder te verblikken of verblozen tegen me te zeggen: “dood hoort bij het leven.” En ‘zij had precies hetzelfde meegemaakt want haar kleinkind was 6 dagen na de geboorte overleden’. Ook had ik eigenlijk geluk dat dit gebeurd was want nu kon ik me sneller spiritueel ontwikkelen. Ik kwam er misselijker vandaan dan ik erheen ging.

Delano, please! You are not dead
Delano Please!

Dokter Rossi

Een half jaar later besloot ik toch een derde poging te wagen, dit keer bij de praktijkondersteuner van mijn huisarts. Deze man zat a la dokter Rossi uit Gooische Vrouwen tegenover me, zei af en toe “hm” en knikte wat hier en daar. Ik wilde graag concrete handvatten, maar op een gegeven moment zei hij enigszins ontstemd dat het niet de bedoeling was dat ik steeds maar tegenvragen stelde. Ik antwoordde verbaasd dat ik graag wilde dat hij meedacht. Daarna verliep het gesprek zo mogelijk nog stroever. Het was allesbehalve troostend of informatief, het ontbeerde elke positieve insteek of empathie. Bij het vertrek vroeg ik gefrustreerd of hij dan op z’n minst foldertjes met tips aan me kon meegeven. Maar nee, uiteraard niet. Ontgoocheld verliet ik het pand. Wat een complete tijdverspilling weer. (Hahaha nu moet ik er wel om lachen, toen voelde ik me rot.)

Mijn inmiddels 24-jarige dochter Samira, toen 22, had al niet veel betere ervaringen met een psycholoog. Maar voordat ik daar over ga uitweiden op deze site zal ik eerst even bij Sam checken of ze dat oké vindt.

Note: Maanden later, kwam ik er via via achter dat er in Beverwijk een praatgroepje was voor ouders van overleden kinderen. Dat was op zich wel wat ik zocht, maar je mocht er vijf keer naartoe. Daarna was het klaar.

Conclusie: voor mij was het weggegooid geld en verspilde tijd. Bij mijn vriendinnen vind ik meer begrip (voor zover mogelijk in deze absurde situatie) en er wordt meegedacht. Daar heb ik wat aan. Want ik ben ontredderd en kan een andere kijk op de situatie goed gebruiken.

5. Mediteren

Toen ik nog niet zo’n onmenselijk verdriet in me meedroeg vond ik het fijn om te mediteren. Nu, zodra ik me probeer te ontspannen en me wat meer in mezelf keer, word ik keer op keer overmand door verdriet. Zo kan ik niet mediteren. Dan ben ik “er” uit, en eindigt m’n meditatiesessie in een potje grienen.

Conclusie: goed idee wanneer je je verdriet hierbij kunt uitschakelen. Als je nog niet zover bent: slecht idee. Als het je lukt je verdriet te negeren wil geleide meditatie af en toe nog wel werken, omdat je dan afgeleid bent door wat er gezegd wordt. Voor mij werken dat al te liefdevolle meditaties helaas niet want dan stromen de tranen alweer.

Lees verder:   

 
IK HOU ZO VEEL VAN JOU DELANO
voor altijd hoor jij bij mij