EN NU?!

Het ALLERERGSTE, het afgrijselijkste, wat ooit had kunnen gebeuren, is gebeurd

En nu?!

Het is onbegrijpelijk onwerkelijk onaanvaardbaar ondenkbaar onmogelijk onrealistisch oneerlijk onverteerbaar ongelooflijk onacceptabel onwerkelijk onwenselijk en onmenselijk.

Ik wil dit niet! Het is niet waar

Sinds 4 juli 2019 balanceer ik tussen ontkenning enerzijds (hierbij functioneer ik redelijk) en allesoverheersend verdriet vermengd met angst en vlagen van pure misselijkheid (hier ga ik uiteraard heel slecht op, dus dit ontwijk ik zoveel mogelijk). Elke dag opnieuw is het zoeken naar een manier om de dag te overleven.

Ik heb het gevoel dat ik in de Twilight Zone terecht ben gekomen. Deze wereld voelt niet meer realistisch. Daarom ben ik op zoek gegaan naar die ‘parallelle wereld’ waar mijn zoon D.D. is. Want dat hij er nog steeds is staat voor mij buiten kijf omdat hij mij talloze lieve en grappige tekens geeft. 

Ik wil mijn kind terug! Delano Rotteveel!
Ik wil mijn kind terug!
Delano Rotteveel
Mijn kind Delano is overleden. Ik wil mijn kind terug!

Ik wil mijn kind terug!

Ik wil mijn kind terug! Net als ieder ander die gewoon zijn kind nog heeft. Na 2 jaar 5 maanden en 10 dagen denk ik er nog steeds niet anders over.

Delano is mij ontnomen en ik begrijp nog steeds niet WAAROM

Ik snap het niet

Zóveel tekens van je kind

Ik ben opgevoed in de overtuiging: dood is dood. Als je overlijdt ben je weg, is er niets meer. In de afgelopen 2 1/2 jaar heeft mijn liefste krachtige zoon Delano mij zó ontelbaar veel OVERDUIDELIJKE TEKENS gegeven: dat hij nog stééds bij mij en bij iedereen die hem liefheeft is, dat ik dat eenvoudigweg niet meer kan ontkennen, zelfs al zou ik het willen.

Ik denk (weet het eigenlijk wel zeker) dat alle ouders tekens krijgen van hun kind. Dat kan op allemaal verschillende manieren. In de vorm van een gebeurtenis, een gedachte die uit het niets in je hoofd oppopt, een speciaal liedje wat je ineens zingt of op de radio of op je afspeellijst voorbijkomt, een specifieke opmerking die je ineens tegen jezelf zegt terwijl dat een typische uitdrukking van je kind is, of iets wat een voorbijganger luid en duidelijk zegt wat op jou en jouw kind lijkt te slaan, een droom en nog zoveel meer. Kortom alles wat je aan je kind doet denken. Je moet het alleen nog als zodanig herkennen.

De tekens die Delano me geeft is wat me op de been houdt, de reden dat ik nog geen ‘Herman Broodje’ heb gedaan. En daarom gun ik het herkennen en erkennen ervan zo erg aan alle ouders die onder dit onmogelijke verdriet gebukt gaan.

De tekens van mijn overleden kind Delano Rotteveel houden mij op de been
Tekens van mijn overleden kind

Geamputeerd bij de nek Zonder jou word ik langzaam gek

Mijn overleden kind Delano Rotteveel DD
Mijn overleden kind Delano