Eenzaam na het overlijden van mijn zoon

Iets ergers dan dit verlies bestaat niet

Niet alleen inwendig kan ik moeilijk dealen met de onrealistische realiteit, ook naar de buitenwereld toe. Ik ben vriendinnen en kennissen kwijtgeraakt. Dat sloop er langzaam in gedurende de ziekteperiode van DD. Vijf jaar is te lang gebleken. Het werd me toch enigszins kwalijk genomen dat ik uitsluitend het ziekenhuis verliet om naar mijn werk te gaan, terwijl ik gezellige uitnodigingen afsloeg. Maar mijn hart lag bij mijn zoon. Bovendien, wie laat zijn kind nou alleen in het ziekenhuis liggen, met alle horror en pijn die hij moest ondergaan? Ik voelde me al raar als ik naar m’n werk ging. Dat deed ik dan ook alleen als het redelijk ging met DD. En achteraf ben ik blij dat ik niet geluisterd heb naar adviezen als “je moet ook af en toe even de zinnen verzetten”. Delano kon tenslotte helemaal nergens naartoe.

Aan de ene kant kan het me geen rat’s ass schelen, zo probeer ik mezelf wijs te maken met de gedachte: iets ergers dan het verlies van mijn liefste zoon bestaat er niet. En dat is ook zo. Maar ik heb geen sociaal netwerk meer over om op terug  te vallen. En het klinkt misschien wat zwaar op de hand, maar, ja ik voel me eenzaam. 

Mentaal uitgecheckt

Het valt me zwaar om een evenwicht te vinden. Want uiteraard wil ik niet als zielig beschouwd worden, maar ik heb moeite met small talk, over de gewoonste zaken als kwaaltjes, of juist hoe fantastisch toch dat Pietje van 95 zo kwiek is. Of geklaag over corona, dat mensen een paar daagjes binnen moeten blijven en doen of dat een ramp is. Terwijl mijn kind een jaar lang tussen 4 ziekenhuismuurtjes heeft gelegen. Een jaar lang nergens heen kon. En dan heb ik het nog niet eens over de pijn, angst en de eenzaamheid. Mijn maag draait zich dan om.

Dergelijke gespreksonderwerpen kunnen zomaar ineens als een onverwachte raketaanval binnenkomen. Dan schiet ik terug in mijn shellshock en kap het gesprek zo snel mogelijk af. Of ik blijf uit beleefdheid nog ja en nee antwoorden maar ben mentaal uitgecheckt, om mezelf te beschermen en niet heel hard te gaan gillen.

Feestjes zijn ook nog steeds een no-go. In de afgelopen 2 jaar en 7 maanden ben ik naar zegge en schrijve 2 verjaardagen geweest: die van mijn dochter en die van de vriendin van Delano. Hiermee verbreek je geen gezelligheidsrecord. Mijn hoofd staat er niet naar, en mijn hart ook niet.

Sociaal uitdagend

En zo zijn er veel dingen die ik als te confronterend ervaar (ik hoef de TV maar aan te zetten of ik val midden in een scene van een ongeval of ziekenhuis met alle deja-vus van dien. Als ik naar buiten ga komt er een ambulance langsgereden. Of ik zie ouders met hun zoon lol maken, of ik zie jongens met voetbalshirts lachend voorbij fietsen. Ik krijg zelfs een steek als ik iemand met kaalgeschoren hoofd zie, et cetera). Dus, ik schaar mezelf tegenwoordig onder de noemer ‘sociaal uitdagend’.

Kortom, je raakt je kind kwijt, je raakt jezelf kwijt en je raakt je vrienden kwijt. 

Goedbedoelde raad

Goedbedoelde raad, met name van mensen die zelf geen kind zijn kwijtgeraakt, is zelden troostend. Als je niet uitkijkt raak je verbitterd, omdat het te makkelijk geklets is van mensen die niet compleet doorvoelen wat jij als ouder voor schrijnende continue pijn voelt, elke dag opnieuw, elke nacht opnieuw. En het bizarre is dat velen serieus denken beter te weten hoe je moet handelen en denken.

Ook hierdoor kan je vrienden kwijtraken. Want het is moeilijk om ‘normaal’ te reageren terwijl je van binnen kapot gaat. En wanneer je niet sociaal wenselijk reageert vinden mensen je niet meer de moeite waard.

Kikarun speciaal voor Delano

Maar, goed nieuws! Want na bijna 3 jaar wordt een Kika Run voor DD gehouden alsnog bij zijn voetbalcluppie Kikarun speciaal voor Delano – Kolping Boys