Het eerste jaar ziekenhuis

Voorpaginanieuws: Delano Rotteveel Kikarun

Onze altijd sportieve Delano krijgt op zijn 13e leukemie. De bodem wordt onder onze voeten weggeslagen. Maar we herpakken ons, voor DD en DD herpakt zich, jong als hij is, voor ons. Een jaar lang zijn we bijna dagelijks in het AMC te vinden. Na een jaar zit het eerste jaar chemotherapie er bijna op (nog twee te gaan). Daarna zou Delano genezen zijn. Hoe ik het als moeder beleefde, keer op keer op keer:

Woest scheuren heb ik inmiddels afgeleerd 

 

Als een stoer wijf zit ik in de auto. Kalm en beheerst glijd ik over de A9. Woest scheuren heb ik inmiddels wel afgeleerd het afgelopen jaar, met iemand naast me die bij ieder hobbeltje in de weg een pijnscheut krijgt en bij elke wilde inhaalmanoeuvre moet overgeven.

 

Zwijgend stapt hij uit

 

“Hoe voel je je?” Geen antwoord krijg ik wat betekent hou je mond mam ik kan niet praten, ik heb pijn. Ik zet de cd met Delano’s favoriete muziek wat harder (“mam heb je je muziek geupate?” lachte Sam me begin dit jaar uit toen er ineens geen jaren 60 muziek in mijn auto dreunde). De enige woorden die gesproken worden zijn krachttermen over medeweggebruikers, die me ondanks mijn elke dag terugkerende goede voornemens, met grote regelmaat ontglippen. Het is sterker dan ik zelf haha. Daar is de scherpe bocht voor afslag s111. “We zijn er Delano.” Voor de hoofdingang van het AMC stop ik. Zwijgend stapt hij uit. Cap op. “Tot zo schat!” “Kom je gauw?” “Ja snel een parkeerplekkie zoeken”.

 

Wáaarom g*dverd*mme!

 

Ik trek het portier dicht en kijk Delano na, zoals elke om-de-dag. Ik zie hem met gebogen rug weglopen. Ziet er eenzaam uit. Mijn zoon! Mijn lief! En zoals elke-om-de-dag komen op dat moment de tranen, niet meer zo stoer, en ik zet de muziek even keihard. Wáaarom g*dverd*mme!! Ik scheur jankend naar het parkeerterrein en zoek sniffend een plek. Ik droog m’n ogen, veeg m’n mascara van m’n wangen en snelwandel nog nasniffend naar de zijingang. Domme starende blikken van voorbijgangers boeien me al lang niet meer. Ik ren naar de lift. Check nog even mijn ogen in de spiegel. F zuid, 8e verdieping: ik ben d’r.

 

Ik haal diep adem

 

 Als ik de dagbehandeling binnenloop zie ik m’n gozer al liggen. Ik herken zijn achterhoofd, waar alweer haartjes op groeien, uit duizenden. Ik haal diep adem en tover een glimlach op m’n gezicht. “Hoi klotebol, ben je al aangesloten?” “Nee nog niet.” antwoordt mijn lieffie gelaten.”Nou ja, nog 3 weken bikkel, nog maar 3 weken!”

 



 

Dit stukje heb ik naar het tijdschrift Attent van VOKK gestuurd en het is geplaatst op bladzij 23.

Ik las het artikel in het Maxima Ziekenhuis te Utrecht, op het moment dat wij opnieuw aan een behandeling begonnen omdat na het eind van de eerste 3 jaar behandelingen de leukemie binnen een half jaar terug was. 

 De foto die erbij geplaatst is is niet van ons, want Delano wilde geen kanjerketting verzamelen. Omdat hij een film had gezien van een meisje dat deze ketting spaarde en overleed. Bovendien was hij een 13-jarige jongen die weinig met kettingen had.

 

Leukemie

 
Op 21 november 2014 kregen wij te horen dat onze vrolijke, sportieve zoon Delano acute lymfatische leukemie had. Sindsdien verblijven we zeer frequent in het AMC, voor chemo’s, beenmergpuncties, bloedtransfusies en ruggenprikken. Het is bikkelhard, maar hij blijft er positief  onder. Ondanks de klappen op fysiek, geestelijk maar ook sociaal gebied die hij herhaaldelijk moet incasseren. 

 

Na een jaar lang ziekenhuis

 

Dit was mijn relaas na een jaar lang ziekenhuisbezoeken en verblijven met mijn lieve sterke inmiddels 14-jarige zoon Delano, met nog 2 jaar voor de boeg.

Als dit jaar voorbij was hoefden we nog maar 1 keer per week naar het ziekenhuis, een jaar lang. En het derde jaar hoefden we nog maar 1 keer per 3 weken naar het ziekenhuis. Daarna zou de chemo behandeling eindelijk klaar en Delano genezen zijn.

Ik verlang terug naar die tijd

 

Ik had toen stiekem verdriet, voor mijn lieve jongen, die ik zag  lijden,  lichamelijk, maar op emotioneel gebied nog zoveel meer. Nu verlang ik terug naar die tijd.

 

 

 

Goed nieuws

op 10 juni 2022 organiseert DD’s voetbalclub Kolping Boys alsnog een Kikarun speciaal voor Delano

 

Gedicht  voor mijn zoon Delano

Gedicht na het eerste nachtmerrie jaar geschreven over mijn lieve jonge stoere strijdvaardige empathische vrolijke zoon Delano, ervan uitgaand dat het allemaal niete voor niets was en uiteindelijk alles goed kwam.

Ik wilde het hem ooit als alles lang en breed achter de rug was eens laten lezen,,

MY SON 


I held your hand when you struggled
I witnessed your pain
But you alone had to bear it
With your life to gain


One question keeps spinning in my head
Why can’t I make it go away
Then there’s your arm around my neck
“Mom, it’s gonna be okay”


Still it cuts like a knife
Torn out of your daily 
Never give up, never back down
Better days are yet to come


Yes you’ve been to hell and back
Foutht illness, pain and fear
You have suffered way too much
Throughout this shitty year


And it isn’t over yet
Still two tough years ahead
But you are a survivor
A natural born fighter


Cause when the walls started caving in
You stayed strong from within
The toughest boy I’ve ever known
And this strong boy I may call my own


Now you are still standing strong
Delano I’m so proud that you’re my son
And whether you’re 14 or a fullgrown man
I’m always there to hold your hand


Mom 

Delano Ultieme Vechter
Delano Ultieme Vechter
0
Zou graag je gedachten willen weten, s.v.p. laat een reactie achter.x