Afscheid in de bioscoop

 

Spider-man

1 week na het onnoemelijke.

Je vader en ik zagen dat de nieuwe Spider-Man in de bios draaide. Spider-man, jouw lievelings actieheld toen je klein was. Toen droeg je graag je favoriete spidermanpak, met hand die webspul kon spuiten. Je had 3 verschillende Spiderman-actiefiguren. We hebben samen wel 100 keer de oude Spider-mancyclus met Toby Maguire gezien. Voor je verjaardag droeg je een Spider-man feestmuts en er hingen jaren achtereen Spider-manslingers in de woonkamer. Uiteraard speelde je Spider-man-games toen je wat ouder was. En in het ziekenhuis, vlak voor het einde, kon ik je nog blij maken door een reeks Spider-man strips voor je op de kop te tikken. Helaas heb je er nooit meer in kunnen lezen. Maar dit vertel ik even om aan te geven dat wij fan van Spider-man zijn.

 

Alsnog samen in de bioscoop

 

En nu kwam er dus een nieuwe Spider-man film in de bioscoop. Met de pijnlijke maar toepasselijke titel ‘Far from home’. Normaal gesproken zouden we hier met z’n allen heengaan. Nu twijfelden we. Je vader en ik willen eigenlijk nooit meer naar de bioscoop, zonder jou. Maar toch. Jij zou zeker gegaan zijn. En je voelt nog zo dicht bij ons, zo om ons heen. Dan ga je met ons mee, dan gaan we alsnog samen. Na veel wikken en wegen besloten we te gaan en als we het toch niet zouden trekken konden we snel weer naar huis. Het is tenslotte om de hoek.

 

I will always love you

 

Dus, we gingen voor en door jou naar Spider-man. We zaten in de bioscoop, in een waas, zoals alles zich in een waas voltrekt, net of niets echt is. En de film begon. Maar niet met het ons zo welbekende, gebruikelijke intro muziekje van alle voorgaande Spider-man films. “I will always love you!” schalde de stem van Whitney Houston door de zaal. Hartbrekend.

Het ging door merg en been. Ik vroeg vertwijfeld aan Kees “wat gebeurt hier nou”. Aansluitend op dit uitzonderlijke muzikale intro werden we gehuld in het donker; het scherm was volledig zwart geworden, en daarop verschenen in wit de letters ‘in memoriam’.

 

In Memoriam

 

Ik dacht dat ik compleet gek werd! What the heck was er gaande? Ik voelde me alsof ik in de Twilight Zone was beland. Er zaten meer mensen in de zaal maar het leek net of dit speciaal voor ons gebeurde en uitsluitend aan ons gericht was. 

Hier de afwijkende intro:

In Memoriam Scene | Spider-Man Far From Home (2019) – YouTube

 

Afscheid in de bioscoop

 

In de pauze zijn we weggegaan want het was niet te doen zonder jou. Niets is werkelijk zonder jou Delano. Maar we waren wel blij dat we gegaan waren want het voelde alsof jij ons naar de film gestuurd had, en ons een boodschap stuurde. Alsof we contact met jou hadden en onze werelden elkaar even ontmoetten. Het voelde als een persoonlijk afscheid. 

Geen werkelijk afscheid


Wat ik toen nog niet wist, is dat er geen werkelijk afscheid is. De afgelopen 1066 dagen ben ik er achter gekomen dat DD met grote regelmaat bij ons is, en dat laat hij ons merken door, met uiterste precisie uitgekiende tekens te sturen (DD was een kei in wiskunde, zonder dat hij zijn huiswerk deed haalde hij 8en). Afwisselend onopvallende of juist saillante tekens. Dat is dan weer nodig omdat ik opgevoed ben met de overtuiging weg is weg. Maar Delano weet me keer op keer te overtuigen van het tegendeel. 

Kijk bijvoorbeeld Deze Screenshots, genomen toen ik ’s avonds laat terugfietste van Delano’s  crib (rustplek)  en ik de hele weg vergezeld werd door een lichtje

Of lees dit waar ik prachtige ongelooflijke Verjaardagscadeaus van Delano kreeg!

3 jaar later na het onnoemelijke:

Delano Rotteveel staat op de voorpagina van het Alkmaars Weekblad!

Rennen voor overleden Delano | Al het nieuws uit Alkmaar (rodi.nl)

DD is uiteraard ook vaak bij zijn liefste zus Samira: DD waakt over Sam 

altijd samen met
Delano Rotteveel DD my wonderful deceased perSon
Delano Rotteveel
geweldigste perZoon ooit
0
Zou graag je gedachten willen weten, s.v.p. laat een reactie achter.x